♪　♭●●　痛みさえ　愛しい　から　●● ♪　♪　

==Denzicrew== My Diary@ Soba in ite

อัพ ด่วนๆ -- ก่อนหน้าก็อัพ เรื่องอัดอั้นไป อยากต่อ เรื่อง 3 - 4 แต่ ช่างมันเหอะ

เรื่องบางเรื่องก็ปล่อยไว้ก็ดี

ตอนนี้ ในหัว กำลังคิดถึงใครคนหนึ่ง

Fuji Syusuke ปล่อยทิ้งไปได้ไงนะ ก่อนหน้านี้เอาแต่คิดถึงคิดถึง

พอกลับมาคิดถึงอีกที ปวดใจจัง มันเป็นไปไม่ได้น่ะสิ เฮ้อ

อืม เอนทรี่เก่าๆ มีคนมาตามเม้น งงเหมือนกันว่ายังมีคนเข้ามาอ่าน55 ขอบคุณมากๆ

มีน้องคนนึงชื่อเมย์ ตอนที่อัพเกี่ยวกับ เด็กอวดดี น้องเค้าเข้ามาเม้น ยาวมาก

อืม นานๆทีจะรู้จักเด็ก ปริ๊น ที่ไม่ใช่พวกแต่บ้า .... คิดถึงปริ๊น จัง คิกถึงเจ้าชายทุกคน

จิบิ น้อยของฉ๊าน

น่าเศร้าใจกับสิ่งที่น้องเจอจังเลย เพื่อนสนิท ตาย

ทั้งๆที่ได้เพื่อนแล้วแท้ๆ ทั้งที่เป็นคู่ดูโอกัน เพื่อนกับต้องตายด้วยไข้เลือดออก

แล้วดันรู้ข่าวเป็นคนสุดท้าย เพราะวันจันทร์ไม่ได้ไปเรียน

วันอาทิตย์พาจิบิไปซื้อ ทอล์คกิ้งดิค จิบิให้เอาเพลงลง ทอล์คกิ้งดิค

หวังไว้ว่า .. จะได้ไปนั่งฟังด้วยกัน กลับกลายเป็นว่า เค้าไปซะแล้ว

สงสารน้อง เป็นครั้งแรกที่เค้าต้องเผชิญกับการสูญเสียเพียงคนเดียว

ก่อนหน้านี้เราร่วมเศร้าด้วยกัน แต่นี่ ...... เคยคิดไว้ว่า

จะไม่ทำให้น้องเสียใจ ตอนนี้กลับต้องมาเห็นน้องตัวเองเสียใจ

เวลาเขาพูดถึงเพื่อนคนนั้น มันน่าเศร้า ต้องนั่งเรียนคนเดียวอีกแล้วสินะ

โลกนี้ไม่น่ามีการสูญเสียเลยเนอะ เราเกลียดการสูญเสียที่สุด แต่ต้องพบกันบ่อยที่สุด

เคยคิดมั้ย อยากตาย อยากตายก่อนพ่อแม่ เรื่องนี้ก็เคยเขียนไปแล้ว

ทั้งๆที่น่าจะทำใจได้ แต่ก็คิดว่า อยากตายเหลือเกิน

ไม่อยากสูญเสีย ไม่อยากเศร้าใจ เศร้าเว้ย เศร้า

---- พิธีเปิดกีฬามหาวิทยาลัยโลก ---------

อยากไป อยากไป อยากไปเปิด ทำไมไม่ได้รับเลือกนะ คณะมนุษย์ ---

วันที่ 9-10-11 ต้องไปเชียร์ อ๊า

อยู่บ้านได้ไม่กี่วันเอง วัน ที่ 16 ก็ต้องกลับหอแล้ว กลับไปเตรียมงานสถาปนาคณะ

พูดไม่ได้เต็มปากว่าเป็นคนเดินเรื่องทั้งหมด เเต่ก็ดีใจที่เพื่อนบอกว่าเราเป็น

ตัวตั้งตัวนี้งานนี้ งานนี้เราจัดการเรื่องชุดล่ะ เพราะเป็นคนเสนอว่า ต้องใส่ ยูคาตะ

งานสถาปนาปีนี้มีคอนเซ๊ปงานวัน ตรงกับที่คิดไว้พอดี แล้ว ญี่ปุ่น งานวัด ..แจ่มมั้ย

ก็เลยจะขายเก๊ยวซ่ากัน ทำเป็นร้าน แล้วก็ขายสายไหม

เราเลยได้เสนอว่า ทุกคนต้องใส่ยูคาตะ ถือพัด ส่วนคนขายของ ใส่ ฮัปปิ

แล้วก็มีเดินขบวน แบกเกี้ยว ก็เลยต้องจัดการเรื่องชุดเองเลย

เพื่อนบางคนพากันแย้งว่า ทำไมต้องใส่ ไม่รู้สิ ตอบได้คำเดียวว่าเอกลักษณ์

เราไม่มีเงินมากพอที่จะไปเช่าชุดหรูหรา แบบจีน ทำซุ้มโอดวอร์แบบฝรั่งเศส

แต่เพื่อความเด่นแล้วก็ความเป็นเอกลักษณ์เราจำเป็นต้องทำแบบนี้

ให้ใส่กางเกงขาสั้นเสื้อยืดมายืนขายหรอ ตลกว่ะ หึหึ

ไม่รู้นะ ในที่ประชุมต้องมีการขัดแย้งกัน แต่ พอเห็นแต่ละคนแย้งแบบ เอ่อ..

ตกใจ ไม่คิดว่าเด็กมหาวิทยาลัยจะคิดกันตื้นๆแบบนี้ เราบอกว่า

ต้องให้ผู้หญิงขายของ อีกคนนึงบอกให้เปาขายสิ เปาหล่อ ป๊อบ เรียกลูกค้าได้แน่ๆ

เอ่อ ... เราเลยบอกว่า ไม่ได้ จะขายของต้องเป็นผู้หญิง

ด้วยหลักการอันใดไม่ทราบเรายืนหยัดเต็มที่ เราเป็นแม่ค้า แล้วก็อยู่กับตลาดมานาน

ส่วนใหญ่เค้าไม่เอาผู้ชายมาขายกันหรอก ใครๆก็ว่ายังงี้ แล้ว เพื่อนส่วนใหญ่ก็เห้นด้วย

บอกว่า ส่วนใหญ่เวลาซื้อของเห้นผุ้ชายขายจะไม่ซื้อ เค้าก็ยังยืนยันว่า

มันป๊อบ ต้องมีคนมาซื้อแน่ๆ เหอๆเอาเหอะ ยังไงฉันก็ยืนยันคำเดิม

แถมตอนนี้เป็นช่วงหยุดและ สรุปคอนเซ้ปหมดแล้ว ดันจะมีคนมาเปลี่ยนแบบ เอ่อ

ถ้าจะทำจริงๆ นัดเพื่อนเอาเอง ทุกคนต้องรับรู้ไม่งั้นจะทำงานไม่ได้

วันที่ 2 ใส่ชุด คอสเพลย์ เอ่อ หาชุดไม่ได้เลย จริงๆตอนนี้อยากได้ ยูคาตะ กิโมโน สวยๆ

เพราะจะได้ให้ผู้หญิงคนนึงใส่ ยืนคู่กับ ป๊อบของเอก แบบเต็มยศ

วันที่ 2หวังให้ทุกคน ใส่ ชุดคอส แต่ยากมากมาย เพราะหากันไม่ได้เลย

เราก็ไม่มี มี อีก 2ตัว ก็ให้คนอื่นใส่ซะแล้ว ตัวเอง ก็ .... ยังไม่มีเหมือนกันแหละ

เฮ้อ ยังไงก็ต้องทำให้ได้ ทำงานนี้ให้ดีที่สุด รวมทั้งตำแหน่งเลขานุการเอก

ประชุมสโม 2ครั้งที่ผ่านมา ไม่ได้ไป ครั้งแรกที่ไม่ไปโดนประธานปี 2 ว่า

ว่าทำไมไม่ไป ไม่รู้สิ ตอนนั้น กำลังประชุมงานสถาปนาอยู่ ถ้าเราไปประชุมกับประธาน

แล้วใครจะจัดการอธิบายคอนเซ็ปแล้วก็ อธิบายเรื่องชุด แล้วก็คุยเรื่องอุปกรณ์

จะขายสายไหม งานวันแจ่มมั้ย แต่หาเครื่องทำไม่ได้ ไอ้คนเสนอ

มันไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง สุดท้าย กูลำบากอีก

คนคิดแจ้นไปกินข้าว ไอ้คนไม่คิดทั้งหลาย มานั่งชุมนุม มานั่งเครียด

คิดมา แล้วพยายามจะเอาของตัวเองให้ได้ ทำไมไม่คิดไว้ก่อนว่าจะหาเครื่องจากไหน

เหนื่อยใจกับคนนี้จัง ทั้งๆที่คิดว่าจะเข้ากันได้แล้วแท้ๆ555

ไปละ

เอ่อ ชื่อเรื่อง กับเนื้อเอนทรี่ไม่ค่อยเกี่ยวกันเลยเนอะ

คิดถึงทุกๆคนค่า-- อยากเจอ อยากเจอ