[♯]　 เด็ก'CAMP

posted on 16 Jan 2008 13:23 by denzicrew in MyDiary

-- Denzicrew --~ เด็ก'CAMP

ตั้งชื่อเรื่องได้น่ารักมาก 55 ชมซะงั้น
มันหมายความว่า ค่ายเด็กนั่นเอง เมื่อวันที่ 11-13 มกราคม
ผมมีโอกาสได้ไปทำกิจกรรมเพื่อสังคมมาล่ะ นั่นก็คือ ไปค่ายวันเด็กที่จังหวัดกาญนบุรี
สิ่งที่ผมไม่รู้ก็คือ ที่ๆไปติดชายแดนพม่า ซึ่งพอไปถึงผมกับอึ้ง 55 ก็โง่เอง
วันศุกร์คือวันออกเดินทาง เค้านัด 6โมงที่ มศว ประสานมิตร ซึ่งผมอยู่ที่องครักษ์
เพราะยังสอบไม่เสร็จ ผมออกจากองครักษ์ 4โมงเย็นกว่าๆ ต้องไปขึ้นรถตู้
ซึ่งน่าตกใจ คนช่างเยอะเหลือนเกิน
ผมเลยทำเรื่องน่าเกลียดคือ มาหลังแต่ชิ่งขึ้นรถตู้ก่อน ซึ่งมันน่าเกลียดมาก
เพราะ ผม แซงหน้าคนที่ผมชอบขึ้นรถไปน่ะสิ
แต่ผมก็ขอโทษเค้าโดยการโค้งให้หนึ่งที 55
ผมถึงฟิวเจอร์ประมาณ 5โมงครึ่ง ซึ่งๆๆๆ ประสานมิตรอยู่ใกล้ซะที่ไหน
ผมไม่มีเงินที่จะขึ้นแท๊กซี่มีก็พออยู่หรอกแต่ว่า
... จะไม่มีเงินขึ้นรถไฟใต้ดินไปสถานีเพชรบุรี
ผมก็เลยขึ้น 29 ไปลงเซียร์รังสิต เพื่อเป็นการประหยัดค่ารถ
จากนั้นผมตัดสินใจขึ้นแท๊กซี่ไป
กว่าจะถึงใต้ดิน ก็ 6โมงกว่าแล้ว ตลอดเวลาที่นั่งใต้ดิน ผมตัวสั่น
เพราะ คนทั้งค่ายรอผมอยู่พอไปถึงใต้ดินเพชรบุรี ผมต้องวิ่งเข้าไปที่
ตึกคณะมนุษยศาสตร์ กระเป๋า 2 ใบ ใกล้ซะที่ไหนล่ะ
ใหม่ออกมารับผมแถวๆโต๊ะเอก บอกไม่ต้องรีบ
ไปถึงปรากฎว่า รถออก 2 ทุ่ม ทำไมไม่มีใครเชคตรงนี้
ผมเสียเงินค่าแท๊กซี่ไป 140 ค่าใต้ดินอีก 31 บาท เพื่อ.........นะเข้าใจๆๆ

ไปกาญจนบุรีครั้งแรกเลยครับ อ.ไทรโยค ผมไม่ได้หลับเลย
ก็นึกว่ามันใกล้ ต.ที่ต้องไปคือ บ่องตี้พอไปถึงตำบลผมก็ดีใจเย่ถึงแล้ว ..
ที่ไหนได้ต้องขึ้นเขาไปอีก นานมากจนผมเผลอหลับไป
พอไปถึงพระเจ้า หนาวไม่มีที่ติ เย็นสุดๆ ไปถึงตี 2 นั่งประชุมแบ่งงานกันจน ตี 4 ครึ่ง
แล้วขนของค่ายผมคิดว่าจะไม่นอน แต่ว่า ... ฟังเพลง แล้วมันง่วงเลยหลับดีกว่า

ต้องตื่นตอน 6.30ครับ ตื่นมาทำธุระส่วนตัวแล้วก็ มาเปิดพิธี
ผมทำธุระส่วนตัวเสร็จก่อนใครทั้งหมด กับ ใหม่ 2คน ผมว่าผมอืดแล้วนะ..

อากาศยามเช้าทะเลหมอกชื่นใจจริงๆเลยครับ

สิ่งที่ผมเห็นหลังจากน้องๆโรงเรียน บ่องตี้มาถึงก็คือ

ทุกคนทำความสะอาดโรงเรียนกัน ทุกคนพอเจอพวกผมก็ยกมือสวัสดี

จากนั้น 8โมงเช้าน้องๆบ่องตี้ก็ต้องเข้าแถว

ดูสิภาพล่าง แบบว่า มีการแทรกแถวด้วย 55 ประมาณว่าน้องมาเข้าแถวกับพี่
สิ่งที่เป็นที่ฮือฮาได้ดีเลยอย่างนึงในระหว่างเข้าแถวคือ
ธรรมเนียมการไหว้พี่ของชาวบ่องตี้
อนุบาลจะหันขวาไปหาพี่ ป.1 แล้วก็
สวัสดีค่ะพี่ ป.1 ส่วนพี่ป.1 ก็หันไปหา ป.2 สวัสดีค่ะพี่ ป.2
ทำไปเรื่อยๆจนถึง ม. ต้น ซึ่ง มันดูน่าประทับใจจริง

การไปครั้งนี้เป็นการไปเข้าค่ายครั้งที่ 2ของผมกับคณะ
งานนี้ไป 1 เอกภาษาญี่ปุ่นที่ไปก็มี 2คน

ผมและ เบิร์ด ส่วนปี 2 ก็ใหม่ รวม 3คน เป็นเอกที่ไปน้อยที่สุดก็ว่าได้
หน้าที่ในช่วงเช้าของผมก็คือ ดูแลน้องๆโดยแบ่งกลุ่มน้องเป็น 5 กลุ่มโดยการนับตัวเลข
กลุ่มผมกลุ่ม 1 ครับ มีเด็ก ร้อยกว่าคน ในบรรดาที่แบ่งกลุ่มผมมากสุด
เพราะ เด็กบางคนจำเลขที่ตัวนับไม่ได้ ผมเลยลากมาอยู่กลุ่ม 1
เด็กบางคนไม่รู้เรื่อง ผมก็ลากมา 1 ในนั้น มีเด็กที่ป๊อปที่สุด 1 คน 55

น้องชื่อน้อง นวลดาราค่ะ แบบว่า น่ารักที่สุดเลย
ผมต้องพาน้องตระเวนเข้าฐานทั้งหมด 5 ฐานซึงกลุ่มผมดูแลยากมาก
เพราะส่วนใหญ่เป็นเด็กอนุบาล แบ่งกันยังไงเนี่ย ..
ฐานแรกที่เข้าคือ ฐานทำมงกุฎ
จริงๆผมคิดว่าน่าจะให้ทำหมวกซะมากกว่า ร้อนซะขนาดนี้
ทุกคนจะได้กระดาษแข็งยาวๆมาทำมงกุฎให้วาดอะไรลงไปก็ได้
แต่ละคนน่าปลื้มครับพี่น้อง

พี่น้องช่วยกันวาด น้องผู้หญิงคนนี้ เขียนว่า หนูรัก พ่อ แม่ ค่ะ

กลุ่มนี้เป็นกลุ่มรักฟุตบอล น่าถูกใจกระผมมาก
เพราะน้องๆรอเชียร์บอลไทยญี่ปุ่นอยู่ 55
ซึ่งผมบอกน้องไปว่า พี่ก็รอเชียร์แต่พี่เชียร์ทั้ง 2ประเทศนะ 55

ฐานต่อมาคือฐานเล่านิทาน ในบรรดาฐานที่มาชอบฐานนี้สุด เพราะ
ได้บรรยากาศมาก ใต้ต้นไม้ใหญ่เล่านิทานและวาดภาพ

ฐานต่อๆไปดูจะน่าเบื่อเพราะเป็นเกมส์อย่าง เหยีบลูกโป่ง
พอเสร็จฐานก็ปล่อยน้องๆไปกินข้าว ซึ่งผมก็ตามไปดูน้องนวลดาราที่โรงอาหาร
ผมต้องใจจะไปดูน้องๆนั่นแหละ บางคนไม่ได้เอาจานมา ก็เลยไม่ได้กิน
ใหม่ ก็เลยได้ ถ้วยกับช้อน พลาสติกมา แจกน้องๆ ซึ่งในโรงอาหาร
มีแค่ เอกแจ๊ป พี่ๆคนอื่นไปกินข้าวกันหมด ข้าวที่สำหรับสต๊าฟ
ผมก็นั่งกินกับน้องๆนั่นแหละ ไปคุยกับน้องๆบางคน นั่งนั่งดูน้องนวล
เพราะ น้องช่างบื้อ ที่ผมต้องใส่ใจเด็กคนนี้เป็นพิเศษ
ก็เพราะน้องเค้าไม่คุยอะไรเลย ไม่มีเพื่อน ไปไหนมาไหนคนเดียว
ผมก็ไม่รู้ว่ากินเสร็จน้องจะล้างจานเองได้มั้ยผมก็เลย วนอยู่แถวนั้น

ดูน้องนวลไป แจกของไป

ระหว่างที่รอน้องนวล ผมก็นั่งคุยกับน้องข้างๆ
ซึ่งก็แบบว่า สนุกกันได้อีก พอกินเสร็จก็แบ่งกลุ่มใหม่
เพราะจะมีการแข่งกีฬาสี ซึ่งวุ่นวายมาก ทำไมไม่ใช้กลุ่มเดิมฟระ
ผมก็แบบ เซ็ง
ช่วงบ่ายผมไม่ได้ทำอะไรนอกจาก เอาน้ำให้น้องๆกิน เพราะ
สีผมมันมีแต่เด็กๆ เพลงก็สอนไม่รู้เรื่อง ผมก็เลยได้นั่งพัก
จนเลิกงาน ต้องเตรียมของสำหรับคืนนี้ คืนนี้มีงาน อีเว้นเล็กๆ ครับ
ซึ่งมีเกมส์และแจกของรางวัลผมได้ซุ้มโยนห่วง ก็สนุกครับ หนาวดีด้วย
ตอนแรกผมกะจะไม่อาบน้ำตอนเย็นกะแบบ
ขอนอนซักชั่วโมงแล้วมาทำซุ้มตอน 5โมงเย็น
แต่ว่า นั่งไปนั่งมา อาบเลยดีกว่าเพราะกลางคืนไม่มีไฟที่ห้องน้ำ ผมก็อาบ ..
ระหว่างทำซุ้ม ผมก็แวบไปเรื่อยๆ ไปหาใหม่ไปกินน้ำ ..
ไม่มีไรครับ ตกดึกงานใกล้เลิกก็มี จับมือร้องเพลงกัน
ซึ่ง น่าร้องไห้ ผมยังไม่อยากจากน้องๆไป
จบงาน มีประชุมต่อ ประชุมปิดค่าย ให้พูดถึงข้อเสีย
ผม ปวดฉี่มาก แต่ทนประชุมไปได้ 3ชั่วโมง ปวดตั้งแต่เข้ามานั่ง ..

ประชุมไปได้ยาวมาก ข้อเสียส่วนใหญ่ของแต่ละคนเป็นเรื่องของตัวเอง
สิ่งที่ผมคิดก็คือ เราเน้นชัยชนะให้เด็กมากไปหรือเปล่า
ผมมองเห็นการเล่นของเด็ก แข่งกันเพื่อชิงรางวัลที่ 1แล้วสงสาร
เหยียบลูกโป่งเนี่ย ตาสุดท้ายมันเหลือกัน 2 คน จะแข่งกันยังไง 2คน
ต้องวิ่งหนีสุดๆ ไม่ก็ผลักให้อีกฝ่ายล้มแล้วไปเหยียบหรือ
เหตุการณ์แบบนี้ น่าจะให้ทั้ง 2 ฝ่ายได้รางวัลไป
ผมเห็นเด็กแข่งกันแบบนี้แล้ว สงสาร ทำไมไม่ตั้งว่า
เอ้า เรามาวิ่งแข่งกันเถอะเข้าเส้นชัยได้รางวัล
ทุกคนก็จะวิ่งเข้าเส้นชัย แล้วได้รางวัลเหมือนกันไปซะ จะดีกว่ามั้ย
ไม่มีใครมองเห็นตรงนี้ซักคน ผมล่ะ ...
พอประชุมเสร็จก็นอนเลย ทนไม่ไหวแล้ว ปวดหลังเหลือเกิน
ตอนเช้าก็จะมีพิธีปิดอย่างเป็นทางการ แล้วก็เก็บของขึ้นรถ ก่อนหน้าก็มีถ่ายรุป
ผมไม่ได้ถ่ายรูปหมู่มา 55 ก้แบบเกรงใจพี่ที่ถ่าย

หน้าโรงเรียนมีสายน้ำเล็กๆ น่ารักมาก

ภูเขาระหว่างทางกลับ

เก็บตกจากค่าย
1.ไม่มีค่ายไหนหรอกที่จะไม่เกิดข้อผิดพลาด
ทำไม๊ มีแต่คน บอกนู่นนี่ที่เป็นปัญหาของตัวเอง
เช่นไฟไม่มีในห้องน้ำ ก็แน่นอนจะมีได้ไงไฟในห้องน้ำ
เพราะน้องๆมาเรียนกันตอนกลางวัน .
ฐานป่าลูกโป่งไม่ดี ลูกโป่งเป่ายาก ..
แล้วไง แก้เองสิปัญหาเฉพาะหน้าแท้ ..
2.ถ้าอยากนอนอยู่สบายๆอย่ามาค่าย ค่ายไม่สะดวกสบาย แน่นอน
มันไม่ใช่บ้านของเรา ที่จะหยิบจับอะไรสะดวก
อยากสบาย นอนอยู่บ้านไม่ต้องมาค่าย
3.ไม่ตรงเวลา กิจกรรมกลางคืนต้องเสร็จ ทุ่มครึ่ง
แต่เสร็จ 2ทุ่มครึ่ง(ใครเป็นคนเสนอปัญหานี้ฟะ)
ถามตัวเองก่อนสิ มัวแต่ทำอะไรอยู่ อืดอาดอาบน้ำ อืดอาดกินข้าว
ปัญหาทุกอย่างเพราะตัวเองทั้งนั้น
3.ของที่ให้น้องดูกระจอกเกินไป
แน่นอนสิครับ ได้รับบริจาคมา ดันมาพูดเล่นว่าให้เอาไอพอตมาให้น้อง
เห็นว่าโรงเรียนมีเนต มี ดาวเทียม แล้วไงครับ เด็กดอยนะครับ
พม่าส่วนใหญ่ด้วย ดูเสื้อผ้าที่เขาใส่สิ เขาไม่มีเงินนะ
ไม่ใช่ว่าได้ดินสอไปจะไม่ดีใจ ผมเชื่อว่าน้องๆต้องดีใจแน่
เพราะผมก็เคยอยากได้ของพวกนั้นมาก่อน แน่สิ เพราะคุณมันไฮโซ
4. แต่งกายกันยังไงฟะ ไปค่ายเด็กนุ่งขาสั้นแขนสั้น
เราไปเป็นตัวอย่างที่ดี ไปที่ที่ดี แต่ .. ทำตัวไม่เหมาะสมกับสถานที่
เสียชื่อ มศว หมดกัน
5.ข้อแก้ตัวหลังจากฟังข้อผิดพลาด
แก้ตัวทำไมนั่นมันคือข้อผิดพลาดที่พวกคุณต้องเอาไปปรับปรุงไม่ใช่หรอ
แบ่งกลุ่ม 2 ครั้งช่วงเช้าบ่าย ดันแก้ตัวว่า รอบเช้ามี 5 กลุ่ม รอบบ่ายมี 6กลุ่ม
แล้ว... ทำไมไม่ทำให้มันเป็น 5กลุ่ม ทั้ง 2รอบวะ แก้ตัวมาได้
เอาล่ะแล้วผมจะบ่นทำไม ก็เท่านั้นแหละครับ สิ่งที่ผมได้มาจริงๆ
ก็หัวใจเปื้อนยิ้มไง ไม่ใช่แค่น้องๆหรอกที่มีความสุข ผมก็มีความสุข
จากนี้ เสื้อผ้าผมจะใช้และรักษาดีๆ เห็นสภาพของน้องๆแล้ว เก่าสุดๆยังใส่
รองเท้าด้วย ผมจะหัดซักบ่อยๆ แล้วจะบอกให้หลานไม่ใส่เสื้อผ้าทิ้งๆขว้างๆด้วย
จบแบบง่ายๆเล่าแบบลวกๆ

คำเตือน .. อย่าแสดงความคิดโง่ๆออกมา
เพราะ มันอาจทำให้มีคนเกียจคุณไปเลยก็ได้ อิอิ

--อารมณ์ขึ้นอีกแล้ว
ไปอ่าน บล๊อกหน้าเก่าๆ เคยมีคนบอกว่า เค้าเสียสละตัวเองมากจริงๆ
แต่ผมชักทนไม่ไหวแล้ว ไม่เห็นเป็นอย่างที่พูดเลย
ประธานคม ทำไมไม่ไปเข้าค่ายครั้งนี้
ผม หน้าเสียต้องคอยตอบคำถามกับพี่สต๊าฟว่า ประธานคม ปี 2ไปไหน
ซึ่งผมไม่รู้ เค้ามีหน้าที่ สวัสดิการ ในหนังสือค่ายมีรายชื่อเค้าอยู่ แต่เค้าไปไหน
ผมรู้ว่าเค้าไม่ได้อยากเข้าสโมสรนิสิตที่มี กิจกรรมมากมาย
แต่เค้าเป็นประธานเอกปี 2 เป็นรุ่นพี่ผม
ผมอายที่จะต้องตอบว่า ผมไม่รู้ ..เค้าหายไปไหน
คนขาดความรับผิดชอบ ผมทำไมถึงอยากเข้า สโม ก็เพราะ ... น้องๆจะได้สุขใจไง
ผมไปเข้าค่าย ไม่มีรุ่นพี่ของผมคนไหนไปให้ผมชื่นใจว่า ยังมีรุ่นพี่เรานะ ..
เอกอื่นๆมีรุ่นพี่ไป อย่างต่ำ 2 คน เอง ภาษาญี่ปุ่นไม่มี
ทำไมถึงเป็นแบบ นี้ เค้าเสียสละตัวเพื่อเอก
ขนาดต้องให้เพื่อนต้องมาช่วยแก้ตัวเชียวหรอ
เอาเถอะครับ...

โอ๊ย พี่ว๊าก ยอมให้น้องเกลียด 55 ว๊ากแบบให้น้องรักก็มีทำไม่เป็นเอง
กรุณาอย่าใช้คำนี้กับผมอีก .
อย่ามาบอกกับผมว่า พี่ว๊าก พี่ยอมให้น้องเกลียด เข้าใจมั้ย
.... กูขึ้นอีกแล้ว ปวดท้องเครียด
เอาเข้าไป ... จะเอายังไงกับอารมณ์ตัวเองดี